Hoop blijven houden

Ronde 4….We beginnen weer helemaal opnieuw. Alle echo’s gaan voorspoedig en doordat ik de artsen inmiddels goed ken is het erg gezellig elke keer. De artsen voelen onze frustratie en blijven ons hoop geven. Het is natuurlijk iets waar zij dagelijks mee te maken hebben maar toch blijven wij het bijzonder vinden hoe iedereen meeleeft, niet alleen in het ziekenhuis maar zeker ook daarbuiten. De steun die wij ontvangen is overweldigend, nooit geweten dat er zoveel mensen aan ons denken en meeleven. Vanuit de meest onverwachte hoeken komen lieve berichtjes die ons zo enorm goed doen.

Al vrij snel mag ik weer beginnen met prikken en de punctie volgt al spoedig.
Deze keer valt de punctie me erg mee en voor ik het weet staan we weer buiten. Opgelucht en uitgelaten rijden we weer naar huis.

De eerste terugplaatsing is niet gelukt maar deze gaat vast wel goed komen….na twee dagen worden we gebeld dat we inderdaad mogen komen voor een terugplaatsing en rijden we weer naar Groningen.
Onze vaste arts doet de plaatsing en inmiddels is dit ook bekend terrein voor ons. We maken een mooie foto van de embryo en zeggen dat dit ‘m vast gaat worden.

De wachtweken beginnen rustig en ik probeer alles volgens het boekje te doen.
Vitamines, gezonde voeding, veel wandelen, alles wat we kunnen bedenken proberen we uit.
Tijdens één van onze wandelingen krijg ik een enorme steek in mijn onderbuik. Na een paar minuten kan ik weer verder lopen. Na een hoop ge-google komen we er achter dat dit goed en slecht nieuws kan zijn dus dat we toch echt moeten wachten.

Iets meer dan een week na de terugplaatsing wordt ik ’s ochtends verdrietig wakker. Er is nog geen teken dat er iets mis is maar emotioneel stort ik in. Ik ga smiddags aan het werk maar ook dit wil niet. In tranen bel ik mijn baas die mij direct naar huis stuurt en de rest van de week vrij laat nemen.

Thuis kan ik ook niet goed uitleggen waarom ik zo verdrietig ben maar dat er iets niet goed is, is voor mij duidelijk. We besluiten de volgende dag naar een hotel te gaan, we boeken een mooie kamer en kunnen ons even helemaal afsluiten van de wereld. Terwijl we daar zijn blijkt het toch echt mis te zijn en is ook deze poging echt mislukt. We troosten elkaar en eigenlijk is het wel heel fijn dat we even weg zijn. De volgende dag is de buikpijn niet meer te doen en besluiten we naar huis te gaan. We besluiten dat we een plan nodig hebben om door te kunnen gaan dus dat maken we. We gaan deze behandelingen afmaken, nog twee rondes dus, en gaan daarna lekker op vakantie. Mocht er dan nog niks zijn dan beginnen we in oktober aan het zware traject.
Mijn lieve Mom leeft enorm mee vanuit Texas en nodigt ons uit, het kon niet op een beter moment komen.

De week erna mogen we meteen beginnen aan ronde 5. Mijn verwachtingen liggen inmiddels niet meer zo hoog en op de automatische piloot doorloop ik de afspraken. Bij de punctie is deze keer een arts in opleiding die ik inmiddels ook al goed ken, zij mag “oefenen” waarna het overgenomen wordt door de arts voor het echte prikken. De punctie is erg pijnlijk deze keer en het gaat allemaal heel moeizaam. We mogen ook nu weer komen voor de terugplaatsing. We krijgen een echo foto mee, want misschien brengt het geluk! Ik hang hem boven mijn bed en probeer net zoveel vertrouwen als de dokters te hebben Ook nu bereiken we de dag dat het elke keer misging. Als deze dag voorbij is durf ik er eindelijk in te geloven dat het misschien wel goed gaat komen. Helaas is deze hoop van korte duur want een paar dagen voordat ik officieel mag testen gaat het wederom mis. We huilen en bellen het umcg, ook op het secretariaat leven ze mee als ik mijn naam noem. We maken een nieuwe afspraak en beginnen aan ronde 6. De laatste van deze behandeling. Het is inmiddels een jaar geleden dat we voor de instructie kwamen. Nooit hadden we verwacht alle 6 nodig te hebben.

2 gedachten over “Hoop blijven houden

  1. Weet niet goed wat te schrijven, maar wil jullie laten weten dat ik aan jullie denk!! 😘🍀

    Liked by 1 persoon

  2. Lieve kinderen, wat een spanning!
    We hopen met jullie mee, net als heel veel andere mensen. Hoe geweldig dat er zoveel mensen meeleven, altijd fantastisch wanneer er uit onverwachte hoek zoveel meeleven komt, zo zie je maar je leert je echte vrienden kennen in tijd van verdriet en hoop!

    Meisje zet ‘m op, zes keer is vast scheepsrecht in jullie geval……….. XXX

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close